Słonioszycie z Koalą ;)

Bardzo spodobała mi się akcja Fundacji Słonie na Balkonie -Setki SŁONI dla DZIECIAKÓW 

Fundacja Słonie na Balkonie

 Razem z Przedszkolem Koala zorganizowaliśmy dzisiaj szycie słoni.

 Plakat zapowiadający akcję wyglądał tak ;)))) 

To wybitne dzieło szans na wygranie konkursu na plakat roku raczej nie miało, ale uwagę niewątpliwie przykuwało :))) 

 

Samo szycie wyglądało tak:

Czy to na pewno słoń?

Może i słoń ;) 

Obok mnie Eduszka, czyli mój niezawodny pomocnik :)

Ja "wykańczam" dzieła dzieciaków, Edika utyka :)

Łatwo się nie poddam, odnajdę najlepsze rozwiązanie techniczne! :)

 Porażeni wielkością ostatniego słonia - słoń w dalszym ciągu w szyciu!

 Nie, no co to ma być??? Ja protestuję :)

Jutro wynik będzie lepszy, wykonamy 200 % normy!

Szyło się miło, ale popołudnie się skończyło... cdn :)

Folklorystycznie = fantastycznie :)

Na tym zdjęciu jest i folklorystycznie i fantastycznie :)

Niestety, to nie ja. To moja przyjaciółka Ania, która ma szczęście mieć tatę tworzącego tak piękne stroje ludowe.  Poza tym Ania jest świetnym logopedą i nie tańczy w Mazowszu ;)))
Z prezentu, który dostałam od Pana Andrzeja Jagody uszyłam takie współczesne torby:

Nadal prosto i oszczędnie, bo żal mi pięknych tkanin. Ostatnia torba materiał tła ma cały ślicznie niebieski, ciemna smuga to efekt moich wyjątkowych zdolności fotograficznych :))))

Poniżej tylko niewielka próbka pięknych prac powstających w  Rękodziele Artystycznym i Ludowym Pana Andrzeja Jagody. Nie mam zbyt dużej (jeszcze) wiedzy na temat polskiego folkloru. Po prostu zawsze mi się podobały polskie stroje ludowe. Kolorowe, niesamowicie starannie wykonane. O haftach nie wspomnę - dla mnie to wyżyny rękodzielnictwa :)
Szyjąc moje torby przekonałam się jak trudnym materiałem do szycia są wełniane pasiaki, a robię z nich tylko niewielkie wstawki.  A tutaj takie cudne całe stroje :)

Czy to nie jest piękno w czystej postaci? Mam na myśli wszystkie zdjęcia, nie tylko to z Anią ;)))

Na koniec nie mogłam się powstrzymać: 

Futrzak - nowy członek rodziny Jagodów  w którym rodzina Kaczmarkiewiczów jest nieprzytomnie zakochana :)

A gdyby ktoś był zainteresowany jak wygląda pies neurotyk, to tutaj przykład. 

Nasza Odżo, klika ładnych lat temu zabrana ze schroniska.

Co się z nami dzieje???

Może ktoś mi odpowie co się z nami, podobno ludźmi cywilizowanymi dzieje???
Dzisiaj byłam świadkiem i uczestnikiem smutnej sceny.
Przystanek tramwajowy na który najczęściej chodzę jest umieszczony na mostku. Z jednej strony zejście na osiedle, z drugiej do parku. Przy tym od strony parku pełno ławek.
Na przystanku pełno ludzi - jak wiadomo rozkłady MPK są wieszane w ramach żartu serwowanego korzystającym z usług tej przedziwnej instytucji.
I przez ten mostek/przystanek przechodziły, z osiedla do parku, dwie sympatyczne misie. Dziewczyneczki najwyżej z trzeciej klasy. Obie prowadziły rowery. Jedną z nich na schodach do parku rower pokonał i zaczął ją ciągnąć w dół. Mała zaczęła krzyczeć i płakać. Pobiegłam, żeby jej pomóc, przytrzymać rower a małą pozbierać.
Coś mnie zastanowiło w momencie, kiedy sytuacja już była opanowana.
Nikt!!! więcej nie kwapił się do pomocy!!! Wszystkie głowy, puste głowy, były odwrócone w drugą stronę. Zarówno te na przystanku, i te w parku
Już mnie nie dziwi, chociaż nadal oburza, migracja lemingów w stronę wyjścia w tramwaju, którym akurat nie będzie wysiadała kobieta z wózkiem. Często dziewczyny są zdziwione, kiedy pytam czy chcą pomocy.
Nadal drażni mnie brak zdolności fonacji słowa przepraszam, kiedy ktoś chce mnie minąć w sklepie a zamiast tego trąca wózkiem.
Jednak to, że nie chce się pomóc dziecku, po prostu mnie przeraża!
To, że pomagam, nie wynika z wychowania, że tak należy. Wynika z głębokiej wiary w to, iż żyjemy wśród ludzi między innymi po to, aby choć trochę dbać o siebie nawzajem.
Staram się tak traktować innych jak sama chciałabym być traktowana.
Bardzo często nie jestem. Jednak poglądów nie zmienię.

Tym razem będzie o tym, jak uszyć torbę z kawałka wstążki ;)

 Do uszycia wcześnie wspomnianej torby, potrzebne będą : 

• 1 dziecko stanowcze i z fantazją  – może być własne lub cudze, które obdaruje nas kawałkiem  wstążki  twierdząc: "na pewno uszyjesz z tego torbę" ;))) 
• 1 kawałeczek wstążki – przytarganej przez wspomniane dziecko
• pół godziny czasu,
• trochę farby
• odrobina materiału.

Robimy tak: 

• malujemy miśka, 
• przyszywamy miśka, 
• szyjemy torbę, 
• przyszywamy wstążkę.

Można uszyć torbę z kawałeczka wstążki? Można!!!

 Jeżeli torbę z kawałka wstążki uszyliśmy dla cudzego dziecka, w trosce o własny spokój, dla naszego szyjemy równocześnie drugiego torbiszonka ;)))

Logopeda to ma klawe życie ;)

Klawe życie występuje czasami. W większości przypadków jest niespecjalnie klawe. Jednak w takich wypadkach należy odwołać się do filozofii buddyzmu zen ;)

Dziś jest fajnie.

W dniu dzisiejszym od mojej koleżanki/klientki Emili (lat 5,5) i i jej Mamy otrzymałam następujący prezent:

To jest język!!!! :)))

Cytując Mamę „ bo Pani ciągle mówi o języku” ;))), a Emilka dodała: „a mojego ciągle się ciepiaś (czepiasz)” Czepiam się, czepiam, ponieważ obie z jej Mamą chcemy, aby w momencie pójścia do szkoły była w jak najlepszej kondycji artykulacyjnej. 

Poza tym, dziewczyny sekundują moim projektowo-szyjąco- biżuteryjnym odlotom i doszły do wniosku, słusznego w pełni, że taki prezent będzie dla mnie odpowiedni.

Jest  nie tylko odpowiedni, jest wzruszający i cudowny!

A co do moich twórczych, innych stanów świadomości ;) wyszło ostatnio tyle: 

 Kwiat niewiadomego zastosowania.

 

Naszyjnik, wiadomego zastosowania.

 Coś, co sama testuję jako wisiorek, spotyka się z aplauzem widowni ;)

 

Coś, co Mama Emili będzię testowała jako wisiorek.

Naszyjnik - wyszedł spory, na wisiorek nie pasuje.

Ps. ponieważ moje skojarzenia nie zawsze mogą być czytelne: 

Ballada o Cysorzu

Tekst Andrzej Waligórski, ale o tym innym razem. 

Ps 2. za poprzedni post się wstydzę, taki jak nie mój, tylko Kasi T ;)

Czasopochłaniacze :)

W opowiadaniu K.Bułyczowa "Skarbonka" kosmita zbiera niepotrzebny ludziom czas - opowiadanie przezabawne, jak wszystkie zresztą tego autora.
Moją skarbonką na czas są ostatnio wytwory butelkowe ;) Jak już zacznę eksperymentować, to nie mogę skończyć, a czas mija niepostrzeżenie!
To efekty ostatnich eksperymentów - jeszcze dobrze nie zrobiłam zdjęć, a już znalazły właścicielkę :)

A tutaj można znaleźć opowiadanie o skarbonce czasu :

Wpuścić babę do piwnicy to cuda znajdzie!

Wczoraj  zajrzałam do zaprzyjaźnionej piwnicy mojego osobistego szwagra.
I znalazłam cudo!!!
Grzecznie szwagra zapytałam, siląc się na spokój i opanowanie, czy nie będzie mu już potrzebne. Uśmiechnął się, spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na niegroźnych wariatów i stanowczo stwierdził: "Nie, na pewno nie będę jej potrzebował, jest twoja"
Proszę Państwa oto moje cudeńko!

Łucznik kl. 82 produkowany w połowie lat 50-tych!

Wróciłam do domu z bezcennym ( dla mnie) łupem. Wyczyściłam, naoliwiłam, z duszą na ramieniu podłączyłam do prądu i... zadziałała!
Szyje ślicznie, równo, cichutko :) pomimo spędzonych ponad 20 lat na wygnaniu w piwnicy!

CDN... ja jeszcze wrócę do tej piwnicy ;)

Takie kwiatki ;)

Kilka dni temu uległam fascynacji wypalania nad świeczką ;) kwiatów z plastikowych butelek. Wypiekałam zgodnie z przepisem, który znalazłam na blogu http://domowy-recykling.pl/, który odkryłam dzięki informacji na forum http://ekrawiectwo.net/board/.
Tak więc pewnego pięknego dnia przy porannej kawie udało mi się zrobić takie kwiatki ;)

Pomysły co z nimi zrobić były różne, koniec końców niebieski skończył na kopertówce.
Swoją drogą kopertówka jest przykładem znalezienia złotego środka :)
Nigdy nie byłam wielbicielką kopertówek i małych torebeczek. Uwielbiam duże torby. W związku z powyższym wymęczyłam moją Łusię ( pseudonim artystyczny Łucznika 466) żeby uszyła mi kopertówkę, całkiem sporą 35x30 cm i dopiero się rozpędzam :)!
Następna będzie jeszcze większa.
A ta wyszła tak:

Tutorial nr 2 – szycie torby, czyli jak dokonać aktu zemsty ;)

Czasami zdarza się, że nasza spódnica po cichutku, po malutku staję się, ujmując delikatnie, dość niewygodna.

W takiej sytuacji mamy kilka możliwości : zrobić wszystko, żeby znów się w nią zmieścić, bądź w akcie zemsty ( w końcu to jej wina, że już nie pasuje)  przerobić ją na dwa powody do radości .

Wybrałam drugie rozwiązanie. 

Oto efekt - jeden obiekt zemsty za to, że już się nie mieści ;))

 Dwa powody do radości: torebuszka + kosmetyczka

A torbę uszyłam tak:

Zrobiłam kartonowy wzór – jeżeli plan się powiedzie, będzie można go powtórzyć.

Wycięłam ze spódnicy i materiału na podszewkę przód i tył torby. Z materiału podszewkowego  wykroiłam także uszy i kieszonki:

Podkleiłam materiał ze spódnicy oraz uchy torby flizeliną, żeby lepiej trochę torbę usztywnić.

Zszyłam uszy oraz kieszonki.

Przyszyłam aplikacje.

Spięłam szpilkami wierzchnią warstwę torby, uszy i podszewkę a później przeszyłam tylko w górnej części. 

Dwa uzyskane w ten sposób elementy złożyłam prawymi stronami do siebie.

Przeszyłam boki i spód torby. Wywróciłam torbiszona na prawą stronę i zszyłam spód podszewki.

W efekcie końcowym wyszło tak: 

 

A kiedy szyłam i się mściłam ;) w tle leciała muzyka z "Chłopców z ferajny" ;))) polecam!