Torba :)

Tak mi dzisiaj szło szycie od rana jak... no w każdym razie na początek w śmieciach wylądowały dwie kosmetyczki. A wczoraj do późna siedziałam na ławce pod blokiem z moją przesympatyczną młodziutką kumpelą i gadałyśmy o szyciu i o życiu. I tak się nakręciłam, żeby szyć, że coś mi musiało wyjść! I wyszło :) w każdym razie mnie ta torba podoba i nawet zdążyłam już z nią lecieć na zakupy. I jeszcze mnie w markecie spotkała fajna niespodzianka :) W końcu spotkać Mańka to nie byle co!
Zdjęcie torby jak zwykle takie sobie. A ile się musiałam po osiedlu nakręcić, żeby szybko cyknąć zdjęcie nie narażając się na śmichy -chichy :D
Torba uszyta z dwóch par dżinsów z ciuchów których zapas próbuję wyszyć.

A to Maniek jak żywy :D

To by było na tyle ;)

Po pierwsze w kwestii tego, na co mnie stać jeżeli chodzi o szycie patchworków. Podziwiam i  zachwycam się pracami innych, uczę się i próbuję, ale efekty są mizerne. Zszycie dziewięciu kwadratów w miarę równo to już szczyt moich możliwości. Przy większej ilości elementów wszystko mi się kićka i knoci. Do pikowania też nie mam zdolności. Powoli godzę się z faktem, że mogę zostać jedynie "miszczem potforkuf" a nie patchworków.
Poniżej torba z maksimum moich patchworkowych możliwości :D

Po drugie, w kwestii szycia toreb na kiermasz szkolny mojego osobistego dziecięcia. Życie matki nastolatki obfituje w niespodzianki ;) Przez ponad tydzień było: szyj mamo, szyj. A wczoraj: "e... tego... no... już nie szyj, nie potrzeba, plany się zmieniły". I tak zostałam z kilkoma uszytymi torbami i górą wyfiletowanych jeansów.  I co ja, naiwna bida, mam teraz zrobić?
To też jedna z uszytych toreb, na szczęście znalazła już właścicielkę.

Torby uszyły: w większości Łusia - Łucznik 466, odrobinę żuk - Juki HZLK 85, ja tylko się obijałam i robiłam dobre wrażenie przy maszynach ;)